เลิกคาดหวัง = เลิกผิดหวัง (จริงไหม?)
ถ้าไม่อยากผิดหวัง ก็อย่าคาดหวัง
ฟังดูเหมือนง่าย
และก็ดูเหมือนจะจริง
เรากำลัง “วางใจ” ไว้กับบางสิ่ง
บางคน
หรือบางผลลัพธ์
และเมื่อมันไม่เป็นไปอย่างที่คิด
ความผิดหวังก็เกิดขึ้นแทบจะทันที
แต่พอใช้ชีวิตไปสักพัก
ฉันเริ่มรู้ว่า
เรา “เลิกคาดหวังทั้งหมด” ไม่ได้จริง
เรายังคาดหวังว่า
คนที่เรารักจะใส่ใจเรา
เรายังคาดหวังว่า
สิ่งที่เราทำ จะมีความหมาย
เรายังคาดหวังว่า
ชีวิตจะไม่ใจร้ายกับเรามากเกินไป
ความคาดหวังจึงไม่ใช่เรื่องผิด
ปัญหาคือ
เรามักเอาความคาดหวังไปผูกกับสิ่งที่ “เราควบคุมไม่ได้”
เราอยากให้คนอื่นคิดแบบเรา
รู้สึกแบบเรา
หรือปฏิบัติกับเราในแบบที่เราต้องการ
แต่ความจริงคือ
เราไม่เคยควบคุมสิ่งเหล่านั้นได้เลย
สิ่งที่เราทำได้
คือเลือก “วางความคาดหวัง” ไว้ในที่ที่เหมาะสม
คาดหวังกับตัวเอง
ว่าเราจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง
คาดหวังกับตัวเอง
ว่าเราจะไม่ยอมรับสิ่งที่ทำร้ายใจเราซ้ำ ๆ
และคาดหวังกับตัวเอง
ว่าเราจะดูแลใจตัวเองให้ดีพอ
ส่วนที่เหลือ
เราค่อย ๆ ปล่อยให้มันเป็นไป
เพราะสุดท้ายแล้ว
ความสบายใจไม่ได้มาจากการ “ไม่คาดหวังอะไรเลย”
แต่มาจากการรู้ว่า
อะไรควรคาดหวัง
และอะไรควรปล่อยผ่าน
และวันที่เราทำได้
ความผิดหวังจะไม่หายไป
แต่จะ “เบาลง” อย่างที่เราไม่เคยคิดมาก่อน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น